کف واقعی هزینه ساخت در تهران زیر ۵۰ میلیون تومان نیست
۵ دقیقه، ۵ پاسخ و یک عدد
به گزارش نبض نیوز به نقل از روابط عمومی انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعت ساختمان؛ کاهش ۴۷ درصدی درآمد واقعی مردم طی سالهای اخیر، یکی از مهمترین عواملی است که توان خرید خانوارها و دسترسی آنها به مسکن را تحت تأثیر قرار داده و بازار ساختمان را با رکود تقاضا مواجه کرده است. در گفت و گو با علی مدحت، عضو انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعتی ساختمان و مدیرعامل هلدینگ مدحت، اثر کاهش قدرت خرید بر صنعت ساختمان، ضرورت تغییر در شیوه تولید و فرصتهای پیش روی سازندگان ایرانی را بررسی کردیم.
کاهش ۴۷ درصدی درآمد واقعی مردم ایران چه اثری بر بازار ساختوساز خواهد داشت؟
کاهش درآمد واقعی در بلندمدت میتواند قدرت خرید دهکهای پایین جامعه را به شکل قابل توجهی کاهش دهد و این مسئله طبیعتاً اثر مستقیمی بر بازار مسکن و صنعت ساختمان خواهد داشت. فعال شدن دوباره این صنعت، نیازمند سیاستهایی است که بتواند فاصله ایجادشده میان درآمد مردم و تورم را کاهش دهد؛ بخشی از این مسیر میتواند از طریق افزایش دستمزدها و بخشی نیز از طریق ارائه تسهیلات ارزانقیمت به دهکهای پایین جامعه دنبال شود. صنعت ساختمان یکی از موتورهای محرک اقتصاد کشور است و زمانی که این بخش فعال شود، زنجیره گستردهای از صنایع و مشاغل مرتبط نیز حرکت خواهد کرد.
در چنین شرایطی، سازندگان باید چه تغییری در شیوه تولید یا محصول خود ایجاد کنند؟
شرایط فعلی نیازمند چابکسازی شرکتها، اصلاح ساختارهای سازمانی و تسریع در فرآیندهای داخلی است. مجموعههای فعال در صنعت ساختمان باید خود را برای ورود به یک بازار پویا آماده کنند و ساختارهای خود را متناسب با شرایط جدید بهینه کنند. تجربه فعالیت در حوزه تولید سیستمهای قالببندی بتن نشان میدهد که توانمندی داخلی در بسیاری از بخشها وجود دارد. طراحی و تولید قالب برای سازههای بتنی در حوزههای مختلف از جمله ساختمان، راه، پل، تونل و سد، نمونهای از ظرفیتهای موجود در کشور است. مسئله اصلی، ایجاد ساختارهایی است که بتوانند از این توانمندیها به شکل مؤثر استفاده کنند.
تولیدکنندگان امروز بیشتر نگران کاهش تقاضا هستند یا افزایش هزینههای تولید؟
هر دو موضوع همزمان به یک چالش جدی برای تولیدکنندگان تبدیل شدهاند. از یک سو بازار ایران با کاهش شدید تقاضا مواجه است و از سوی دیگر، افزایش هزینهها و تصمیمات غیرقابل پیشبینی در حوزههایی مانند واردات و صادرات، فشار بیشتری به شرکتها وارد کرده است. حفظ نیروی انسانی در چنین شرایطی یکی از مهمترین دغدغههای تولیدکنندگان است. ادامه فعالیت نیازمند آن است که شرکتها ضمن حفظ ساختار اصلی خود، برنامهریزی دقیقی برای عبور از شرایط فعلی و آماده شدن برای بازارهای آینده داشته باشند. تجربه سالهای فعالیت نشان میدهد شرایط چند ماه اخیر، بهخصوص همزمان با بحران جنگ، یکی از دشوارترین دورهها برای فعالان اقتصادی بوده است؛ دورهای که نیازمند تابآوری، برنامهریزی و اتخاذ سیاستهای جدید از سوی شرکتها است.
اگر این روند ادامه پیدا کند، بزرگترین تهدید پیش روی صنعت ساختمان چیست؟
تداوم این شرایط میتواند اقتصاد کشور را به سمت سازگاری با وضعیت رکودی و محدودیتهای ناشی از اقتصاد جنگی سوق دهد؛ شرایطی که در آن امکان رشد شرکتها کاهش پیدا میکند، واردات و صادرات آسیب میبینند و بنگاههای ایرانی فرصت کمتری برای حضور در مقیاس منطقهای و بینالمللی خواهند داشت. در چنین شرایطی، شرکتها ناچار خواهند بود استراتژیهای خود را تغییر دهند و متناسب با فضای جدید فعالیت کنند، اما استمرار شرایط بحرانی نمیتواند مسیر بلندمدت اقتصاد کشور باشد و توسعه اقتصادی نیازمند بازگشت ثبات و تعامل گستردهتر با بازارهای داخلی و خارجی است.
با توجه به تجربه بازارهایی مانند عراق، آیا توسعه فعالیت سازندگان ایرانی در بازارهای منطقه میتواند راهکاری برای عبور از محدودیتهای داخلی باشد؟
بازار عراق یکی از بازارهای مهم و اثرگذار برای صادرات خدمات و محصولات ساختمانی ایران محسوب میشود. نزدیکی جغرافیایی، ارتباطات اقتصادی و سیاسی و همچنین قرابت فرهنگی میان دو کشور، ظرفیت مناسبی برای توسعه همکاریهای ساختمانی ایجاد کرده است. در صورت تداوم محدودیتهای داخلی، بازارهایی مانند عراق، کشورهای عضو CIS و کشورهای حاشیه خلیج فارس میتوانند به عنوان مقاصد مهم فعالیت سازندگان و تولیدکنندگان ایرانی مورد توجه قرار گیرند. ایران از ظرفیتهای ویژهای مانند موقعیت جغرافیایی، مرزهای گسترده زمینی و دریایی و امکان ارتباط با بازارهای مختلف برخوردار است و استفاده از این ظرفیتها میتواند زمینه توسعه تعاملات اقتصادی منطقهای را فراهم کند.
دیدگاهتان را بنویسید