مدیریت انرژی در دو جبهه
نبض نیوز: بحث استفاده از مترو در بحران، اگر قرار است به یک راهکار واقعی تبدیل شود، از همین شبکهای شروع میشود که امروز در اختیار داریم. خلیل کوزهکنانی، رئیس سابق سازمان حملونقل ریلی شهرداری کرج و از مدیران باسابقه در ساخت و بهرهبرداری مترو، بر شناسایی دقیق مخاطرات، ارزیابی ریسک و تدوین اقدامهای کوتاهمدت برای استفاده ایمنتر از متروی موجود تأکید کرد.
به گزارش نبض نیوز به نقل از روابط عمومی انجمن سازندگان و پیمانکاران مترو استان تهران؛ کوزهکنانی در همایش تخصصی «افزایش تابآوری شهری با استفاده از ظرفیت مترو» گفت مترو از ابتدا با هدف ایجاد پناهگاه ساخته نشده است؛ با این حال، در شرایط فعلی نمیتوان منتظر ایجاد زیرساختهای جدید ماند و باید ظرفیت شبکه موجود را شناخت و برای استفاده از آن در شرایط بحران آماده شد.
وی با اشاره به شرایط جنگی و ضرورت آمادگی برای مخاطرات مختلف، تأکید کرد که باید مشخص شود در کوتاهمدت چه اقداماتی میتوان برای کاهش ریسک انجام داد و در افق بلندمدت چه تغییراتی باید در طراحی، تجهیز و بهرهبرداری مترو ایجاد شود.
کوزهکنانی بخشی از این مخاطرات را به وضعیت سازهای و فیزیکی ایستگاهها و شبکه مرتبط دانست؛ از آسیبپذیری ورودی و خروجیها و نشت آب گرفته تا پیامدهای احتمالی انفجار و آتشسوزی، شکستن شیشهها، آسیب به راهپلهها، پلههای برقی و آسانسورها و تخریب دیوارها و پارتیشنهای داخلی. به گفته او، این موارد باید پیش از وقوع حادثه در فرآیند ارزیابی ریسک مورد بررسی قرار گیرند. اما از نگاه او، مسئله به ایمنی فیزیکی محدود نمیشود. نبود آموزش کافی برای مردم و کارکنان، اختلال در ارتباطات مخابراتی، مدیریت ناکافی منابع و ضعف در اولویتبندی عملیات امدادرسانی، بخشی از مخاطرات عملیاتی هستند که میتوانند در زمان بحران به اندازه آسیبهای سازهای تعیینکننده باشند.
کوزهکنانی بر اهمیت ارتباط میان مترو و سایر دستگاههای امدادی نیز تأکید کرد و گفت مترو را نمیتوان در زمان بحران به عنوان یک سازه منفرد دید. پلیس، نیروهای امدادی و سایر مجموعههای مسئول باید در کنار مدیریت مترو، سازوکار مشخصی برای واکنش به حادثه داشته باشند؛ در غیر این صورت، حتی یک حادثه محدود میتواند با ضعف در مدیریت عملیات، به بحران بزرگتری تبدیل شود. وی همچنین ازدحام جمعیت را از جمله مخاطرات مهم در شرایط اضطراری دانست و به مسائلی مانند ظرفیت سرویسهای بهداشتی، گرمایش و سرمایش، تأمین اکسیژن، روشنایی و امکان نگهداری افراد در ایستگاه برای چند ساعت یا حتی مدت طولانیتر اشاره کرد. از نگاه او، طراحی واکنش اضطراری باید برای شرایطی انجام شود که حضور مردم در ایستگاه دیگر تابع الگوی عادی بهرهبرداری نیست.
بخش دیگری از سخنان کوزهکنانی به زیرساختهای پشتیبان اختصاص داشت؛ قطع برق، کمبود آب، کمبود فضای مناسب برای انبارش تجهیزات ضروری و نقص سیستمهای ایمنی از جمله مواردی بود که او نیازمند بررسی و آمادهسازی دانست. وی تأکید کرد که وجود انبار در ایستگاه بهتنهایی کافی نیست و باید مشخص باشد چه تجهیزاتی برای شرایط اضطراری در دسترس است و آیا امکان استفاده سریع از آنها وجود دارد یا خیر.
کوزهکنانی در ادامه، بر ضرورت شناخت دقیق سناریوهای مختلف حادثه تأکید کرد. به گفته او، حتی نحوه جابهجایی و استقرار مسافران در ایستگاه، محل تجمع آنها و مسیرهای دسترسی به سکو یا تونل، در شرایط متفاوت میتواند پیامدهای متفاوتی داشته باشد و نمیتوان برای همه وضعیتها یک پاسخ ثابت در نظر گرفت.
وی در بخش پایانی سخنانش بر ضرورت تدوین دستورالعمل و پروتکلهای مشخص تأکید کرد و گفت گام نخست، شناسایی همه مخاطرات و سپس ارزیابی آنها بر اساس شدت و احتمال وقوع است. به اعتقاد او، تجربه مجموعههایی مانند شرکت بهرهبرداری متروی تهران که نزدیک به ۲۵ سال سابقه فعالیت دارد، میتواند در این فرآیند مورد استفاده قرار گیرد؛ چرا که بخش قابلتوجهی از مسائل عملیاتی شبکه در طول سالها تجربه بهرهبرداری شناخته شده است.
کوزهکنانی تأکید کرد که پیش از افزودن ظرفیتهای جدید، باید از آنچه امروز در اختیار است استفاده بهتری کرد و شناخت دقیقتر مخاطرات، مقایسه وضعیت موجود با استانداردهای مرتبط و طراحی اقدامات عملیاتی، میتواند نقطه شروع این مسیر باشد.
دیدگاهتان را بنویسید