کف واقعی هزینه ساخت در تهران زیر ۵۰ میلیون تومان نیست
شکافِ رؤیا و خاک؛ چرا بازار مسکن در توهمِ ۲۰۰ میلیونی گرفتار است؟
به گزارش نبض نیوز، تشیار ایرانمهر در مطلبی نوشت:
این روزها بازار مسکن تهران به یک نمایشگاهِ توهم تبدیل شده است. وقتی میانگین قیمت واقعی معاملات مسکن در تهران ۱۵۷ میلیون تومان است اما آگهیهای پلتفرمها، عدد وسوسهانگیز و البته کاذب ۲۰۰ میلیون تومان را فریاد میزنند، با یک پدیده چندلایه روبرو هستیم.
اثر «لنگرِ کاذب»؛ سوداگران در نقشِ کارگردان
مالکان و سوداگران، به خوبی از تکنیکِ «لنگر انداختن» آگاه هستند. ثبت قیمتهای بالاتر در آگهیها، تلاشی هوشمندانه برای بالا کشیدن کفِ روانیِ بازار است. آنها میدانند که خریدار واقعی نهایتا چانه میزند، اما این قیمت ۲۰۰ میلیونی، مانندِ یک سقفِ کاذب عمل میکند تا قیمت واقعی ۱۵۷ میلیون تومانی که در معاملات واقعی ایجاد شده را در نگاه ناظران، ارزان و فرصتی برای خرید جلوه دهند. این یک بازی روانی است تا هیجان کاذب را در کالبد بیرمق بازار مسکن تزریق کنند.
مسکن؛ در جستجویِ «انتقام» از دلار و طلا
بازار مسکن به عنوان یک بخش مولد دچار عقده جا ماندگی است. وقتی طلا و دلار با سرعتِ نور میدوند، مسکن که دارایی کُند و با ضریب نقدشوندگی پایین است، احساس زیاندهی میکند. مالکان که بیشتر دلالان و سفته بازان مدنظر هستند، مسکن را نه به عنوان سرپناه، بلکه به عنوان صندوقچهٔ سرمایهگذاری میبیند. این افزایش قیمتهای آگهیشده، تلاشی است برای پر کردن این فاصله؛ در واقع مالکان سعی دارند با پیشخور کردن تورم آینده، از بازارهای موازی عقب نمانند، حتی اگر این کار به قیمت قفل شدن کامل بازار تمام شود.
۳. تله «رکودِ تورمی»؛ وقتی تقاضا یخ میزند
واقعیتِ تلخ اینجاست: با قیمتِ ۲۰۰ میلیون تومان برای هر متر مربع، خرید یک آپارتمان معمولی برای یک خانواده متوسط، به رؤیایی ۱۰۰ ساله بدل شده است. وقتی زمان انتظار برای خرید فراتر از عمر مفید یک انسان میرود، یعنی تقاضایِ مصرفی عملا کشته شده است.
نتیجه؟ رکود تورمی مطلق
یعنی قیمتها در آگهیها بالاست (تورم)، اما تعداد معاملات بسیار کمتر از نیاز تولید نسکن است(رکود). در این بازی، تنها کسانی میبازند که به مسکن به عنوان سرپناه نیاز دارند. افزایش قیمتهای مجازی، نقدینگی موجود در بازار راکد را هم فراری میدهد و مسکن را به کالایی کلکسیونی تبدیل میکند که فقط عدهای معدود در آن بازی میکنند.
کلامِ آخر
این شکاف ۴۳ میلیون تومانی، دماسنجِ ترس است. فروشندگان میترسند از تورم عقب بمانند و خریداران از این قیمتهای نجومی عقبنشینی کردهاند. تا زمانی که مسکن کالای سرمایهای باشد و نه کالای مصرفی، این نمایشِ اعداد همچنان ادامه دارد و سازندگان و تولیدکنندگان مسکن نیز متضرر خواهند شد.
در واقع، ما در بازاری هستیم که همه قیمتها را میدانند، اما ارزش واقعی خرید و فروش را گم کردهاند.
دیدگاهتان را بنویسید