کف واقعی هزینه ساخت در تهران زیر ۵۰ میلیون تومان نیست
کسب و کارها پس از تعطیلات نوروز ؛ بازگشت به کار با پرتابه های عدمقطعیت
به گزارش نبض نیوز؛ سال ۱۴۰۵ در شرایط آغاز شده که برخلاف سالهای گذشته، در فضای اقتصادی ایران، نشانهای از امید به رونق اقتصاد و به موازات آن کسب و کارها در دوره پسا تعطیلات نوروز به چشم نمی خورد. تجربه مدیران شرکت ها در سالیان گذشته موید این نکته است که معمولا ماههای ابتدایی بهار برای بسیاری از کسبوکارها دورهای از بازیابی، افزایش تقاضا و شروع پروژههای جدید محسوب میشود که عموما برنامه ریزی ها نیز پیش از نوروز در بخش تصمیم ساز و مدیریتی شرکت ها رقم می خورد. اما امسال ورق برگشته، چرا که اقتصاد از سه ماه پیش از نوروز وارد چرخهای از نااطمینانی، نوسانات شدید و هزینههای رو به رشد شد، تا اکنون به اجبار آماده یک شروع سختتر از همیشه شود.
فشارهای انباشته ، بار سنگین روز های آینده
گفتگو با شبکه ای از مدیران به ویژه در صنعت ساختمان موید این نکته است که بخش قابل توجهی از شرکتها پیش از تعطیلات نوروز علیرغم میل باطنی و به ضرورت بقای سیستم، ناچار به تعدیل نیرو شدهاند. به واقع عدم وصول مطالبات و عدم تحقق درآمدهای پیش بینی شده چنان فشارهای انباشتهای را بر شرکت ها تحمیل کرد که پرداخت حقوق، عیدی و مطالبات پایانسال آنقدر دشوار شد که بسیاری از مدیران ترجیح دادهاند با کوچکسازی سازمان و توقف بخشی از فعالیتها وارد سال جدید شوند. البته این تصمیمها را نباید تنها بازتابی از وضعیت نقدینگی دانست؛ بلکه نشاندهنده آیندهای است که به احتمال زیاد برنامهریزی میانمدت و بلندمدت، در آن اگر نگوییم غیرممکن اما دشوار شده است.
رکود تورمی ؛ در نقش ماده تاریک در فضای کسب و کار های ایران
تورم بالا همزمان با کاهش قدرت خرید و بیثباتی قیمتها به ویژه در بخش مواد اولیه و مصالح، باعث شده مصرفکنندگان محتاطتر از همیشه رفتار کنند. بازار مصرفی، که در سالهای گذشته بهعنوان موتور محرک بخش صنعت و خدمات عمل میکرد، اکنون در وضعیت «تعلیق» قرار گرفته است؛ نه توان خرید دارد، نه چشماندازی روشن برای تصمیمگیری. این شرایط بهطور طبیعی زنجیرهای از رکود را در کسبوکارهای کوچک و متوسط ایجاد کرده؛ کسبوکارهایی که ستون فقرات اقتصاد ایران محسوب میشوند و اکنون بیشترین آسیب را تحمل میکنند. در این جهان شبکه ای که فضای مجازی دیگر نه جهان موازی بلکه جهانی تنیده در جهان واقعی کسب و کارها شده است قطع اینترنت و گسست از ارتباطات منطقه ای و بین المللی نیز فضای تصمیم گیری را تاریک تر کرده است.
وضعیت صنعت ساختمان ؛ پروژه هایی که ادامهشان زیان است
اگر بخواهیم با توجه به پیشینه چند دهه گذشته اقتصاد کشور، نماد بحران فعلی را نام ببریم، صنعت ساختمان یکی از واضحترین نمونههاست. پروژههای عمرانی – چه دولتی، چه خصوصی – با نوسانات شدید هزینهها و توقف جریان نقدی روبهرو هستند. بسیاری از پروژهها، حتی اگر تا امروز ادامه یافتهاند، نه سودآوری دارند و نه قابل پیشبینی هستند بلکه فقط با تعهدات گذشته ادامه پیدا کردهاند. نگاهی به آمارهایی که دیگر مدت هاست از طرف مراجع متولی نیز به روز رسانی نمی شود نشان می دهد که در بسیاری از کلانشهرها و شهرها کلنگ پروژه جدیدی از ماهها پیش به زمین نخورده و تابلوی پروژههای نیمهتمام تنها به امید روزهای بهتر از پنجره پروژه های نیمهساخته آویزان ماندهاند.
بازاری که خرید را ضرر و فروش را هم ضرر می داند
یکی از ویژگیهای عجیب در اقتصاد امروز ایران، ترس از تصمیمگیری است. نااطمینانی باعث شده مردم، کارفرمایان و شرکتها همگی در حالت انتظار بمانند؛ انتظاری که هم معاملات را قفل کرده و هم ریسک فعالیت اقتصادی را بالا برده است. خرید و فروش به ویژه در بخش ساختمان با توجه به جا ماندگی از یازرهای موازی به ریسکی دو سر باخت تبدیل شده است. در چنین فضایی، سرمایه بهطور طبیعی به سمت داراییهای جایگزین و نقدپذیر حرکت میکند؛ امری که نهتنها به تولید کمکی نمیکند بلکه تورم را در لایههای مختلف تشدید میکند.
بهار ۱۴۰۵ ؛ بازگشت سخت ، نه آغاز تازه
به نظر می رسد پس از پایان تعطیلات نوروز، آنچه پیشروی کسبوکارها وجود دارد بیشتر به «تلاش برای بقا» باید معنی شود تا «برنامهریزی برای رشد». احتمالا سناریوی غالب در فصل بهار، ترکیبی از رکود عمیق، احتیاط شدید و آغاز مجدد موج تعدیلها خواهد بود. شرکتها احتمالا فعالیتهای غیرضروری را حذف میکنند و با محدودسازی یا توقف پروژهها تلاش می کنند تا تنها بخشهای کلیدی سازمان را برای حفظ توان عملیاتی سرپا نگه دارند.
البته نباید از نظر دور کنیم که اقتصاد ایران بارها نشان داده که توان تطبیق با شرایط سخت را دارد. شاید این بار نیز کسبوکارها بتوانند با بازنگری ساختار، کاهش هزینههای ثابت، حرکت به سمت مدلهای چابکتر و پرهیز از ریسکهای بلندمدت، خود را از این دوره سخت عبور دهند. اما آنچه مسلم است اینکه مسیر بهبود، حداقل در کوتاه مدت ، روشن و هموار نخواهد بود.
دیدگاهتان را بنویسید