کف واقعی هزینه ساخت در تهران زیر ۵۰ میلیون تومان نیست
به گزارش نبض نیوز؛ بر اساس تحلیل محمدحسین ادیب، که با اندکی بازنویسی تنظیم شده، در اسفند ۱۳۸۱، اگر مجموع سپرده های مردم در بانک ها را بر نرخ دلار همان زمان تقسیم می کردیم، ارزش آن حدود ۵۰ میلیارد دلار بود.
در اسفند ۱۳۹۶ این عدد به حدود ۴۰۰ میلیارد دلار رسید.
نکته کنکوری:
این دو عدد را با هم مقایسه کنید.
اما در اسفند ۱۴۰۴، ارزش دلاری سپرده های مردم دوباره به حدود ۱۰۰ میلیارد دلار رسید.
اگر رشد سپرده ها در سال ۱۴۰۵ را معادل سال قبل، یعنی حدود ۵۳ درصد فرض کنیم، در پایان خرداد ۱۴۰۵ نیز ارزش دلاری سپرده ها همچنان در محدوده ۱۰۰ میلیارد دلار باقی می ماند.
از سوی دیگر، قدرت خرید یک دلار امروز نسبت به سال ۱۳۸۱ تقریباً به نصف کاهش یافته است. بنابراین ۱۰۰ میلیارد دلار امروز، از نظر قدرت خرید جهانی، تقریباً معادل ۵۰ میلیارد دلار سال ۱۳۸۱ است.
نتیجه
اگر ملاک را ارزش دلاری سپرده ها همراه با کاهش قدرت خرید دلار قرار دهیم، بازده واقعی سپرده گذاری از سال ۱۳۸۱ تاکنون تقریباً به نقطه آغاز باز گشته است.
بانک ها از سال ۱۳۸۱ تاکنون، به اندازه یک نخ سیگار وینستون هم ثروت دلاری واقعی به سپرده گذاران اضافه نکرده اند.
خودتان دوباره ارزیابی کنید
از سال ۱۳۸۱ تا ۱۳۹۶، سپرده گذار عملاً ریسک اقتصاد را به شبکه بانکی منتقل می کرد و در بسیاری از سال ها برنده این معامله بود.
اما از سال ۱۳۹۷ به بعد، با جهش نرخ ارز و تورم، شرایط تغییر کرد و سپرده گذار بخش بزرگی از ریسک اقتصاد را خود پذیرفت.
نکته قابل تأمل آن است که حدود ۵۴ درصد سپرده های بانکی کشور در تهران متمرکز است؛ یعنی بیشترین سرمایه بانکی نیز در معرض همین تغییر شرایط قرار گرفته است.
پرسش بی ربط
پس چرا هنوز عده ای سپرده گذاری را بهترین گزینه می دانند؟
شاید چون تجربه ۱۵ سال نخست را هنوز مبنای تصمیم گیری خود قرار می دهند؛ در حالی که حدود هشت سال اخیر، قواعد بازی تغییر کرده است.
دیدگاهتان را بنویسید