کف واقعی هزینه ساخت در تهران زیر ۵۰ میلیون تومان نیست
به گزارش نبض نیوز؛ تجربه شهرهای مختلف جهان نشان داده است که فضاهای زیرزمینی در زمان بحران، پیش از آنکه در برنامه ریزی های رسمی به عنوان پناهگاه تعریف شوند، به صورت طبیعی مورد استفاده مردم قرار می گیرند. مترو یکی از مهم ترین نمونه های این فضا ها ست؛ شبکه ای که در شرایط جنگ و تهدید، می تواند به محلی برای پناه گرفتن شهروندان تبدیل شود. در آستانه برگزاری همایش تخصصی ملی «تاب آوری با استفاده از ظرفیت های مترو» که سوم شهریور به همت انجمن سازندگان و پیمانکاران مترو استان تهران برگزار می شود، نقش فضاهای زیرزمینی در مدیریت بحران بار دیگر مورد توجه قرار گرفته است. رضا گوهریان، رئیس هیأت مدیره مهندسین مشاور رهپوسازان و از مدیران با سابقه حوزه مترو، معتقد است استفاده از مترو به عنوان فضای امن در شرایط بحران، موضوعی است که تجربه تاریخی شهرها نیز آن را تأیید می کند؛ چرا که شهروندان در زمان تهدید به طور طبیعی به فضاهای زیرزمینی پناه می برند. به گفته وی، استفاده از این ظرفیت پیش از آنکه به عملکرد مهندسان مشاور یا پیمانکاران وابسته باشد، به تصمیم مدیران شهری و صاحبان اصلی شهر باز می گردد.
گوهریان با اشاره به مفهوم کارکرد دوگانه مترو در شرایط بحران، توضیح داد که زیرزمینی بودن این فضا ها باعث می شود در زمان جنگ یا تهدیدهای مشابه، نخستین انتخاب بسیاری از مردم برای پناه گرفتن، ایستگاه های مترو باشد. به گفته وی، این اتفاق نه فقط در دیگر کشورها، بلکه در تجربه تاریخی ایران نیز مشاهده شده است.
وی با اشاره به دوران جنگ ایران و عراق یادآور شد که در همان سال ها، زمانی که شبکه متروی تهران هنوز توسعه چندانی پیدا نکرده بود، برخی شهروندان از فضاهای موجود در ایستگاه ها و تونل های مترو برای پناه گرفتن استفاده می کردند. به گفته گوهریان، حتی در تونل هایی که هنوز عملیات ساخت آن ها به پایان نرسیده بود، برخی از مردم شب ها برای در امان ماندن از حملات در این فضا ها حضور پیدا می کردند. این مهندس با سابقه حوزه مترو، تجربه تاریخی متروی لندن در جنگ جهانی دوم را نیز نمونه ای شناخته شده از استفاده از زیر ساخت های حمل و نقل شهری در شرایط بحران دانست. در آن دوره، ایستگاه های مترو لندن به محل تجمع و پناه گرفتن مردم در برابر بمباران ها تبدیل شد.
گوهریان با بیان اینکه استفاده از ظرفیت مترو برای تاب آوری شهری نیازمند تصمیم گیری در سطح مدیریت شهری است، تأکید کرد: مهندسان مشاور زمانی وارد فرآیند می شوند که کارفرما و مدیران شهری درباره نیازها و اهداف پروژه تصمیم گرفته باشند. طراحی فضاهای جدید یا ایجاد امکانات بیشتر در زیرزمین، نیازمند تعریف پروژه، تأمین منابع مالی و مشخص شدن الزامات اجرایی از سوی صاحبان شهر است. به گفته وی، نمی توان مسئولیت ایجاد چنین ظرفیت هایی را مستقیماً متوجه مهندسان مشاور کرد؛ زیرا نقش این مجموعه ها ارائه راهکارهای تخصصی و اجرای مطالعات بر اساس نیازهایی است که از سوی کارفرما تعیین می شد.
وی با اشاره به سابقه فعالیت خود در متروی تهران، گفت همکاری با این مجموعه را از دهه ۶۰ آغاز کرده و در همان دوره نیز همزمان با ادامه جنگ ایران و عراق، استفاده مردم از فضاهای زیرزمینی مترو به عنوان محل امن تجربه شده بود. این دیدگاه نشان می دهد که مترو علاوه بر نقش حمل و نقلی، در شرایط بحرانی می تواند بخشی از زیرساخت تاب آوری شهری باشد؛ ظرفیتی که تحقق آن نیازمند برنامه ریزی پیش از وقوع بحران است.
دیدگاهتان را بنویسید