کف واقعی هزینه ساخت در تهران زیر ۵۰ میلیون تومان نیست
به گزارش نبض نیوز؛ استفاده از ظرفیت های زیر سطحی مترو برای مدیریت بحران و افزایش تاب آوری شهری، یکی از محورهای همایش تخصصی « افزایش تاب آوری با استفاده از ظرفیت های مترو» است که سوم شهریور به همت انجمن سازندگان و پیمانکاران مترو استان تهران برگزار می شود. در آستانه این همایش، محمدرضا براری، مدیرعامل و نایب رئیس هیأت مدیره شرکت توسعه ریلی کیسون، با تشریح محدودیت های فنی شبکه متروی تهران، تأکید کرد که خطوط موجود از ابتدا با کارکرد پناهگاهی طراحی نشده اند و ایجاد چنین ظرفیتی در ایستگاه های قدیمی با چالش های متعددی همراه است.
وی با اشاره به روند طراحی نخستین خطوط متروی تهران مطرح کرد: مطالعات اولیه این پروژه ها بر پایه طرح های شرکت سوفر توی فرانسه انجام شد؛ در مقطعی که موضوع پدافند غیر عامل هنوز در طراحی زیر ساخت های حمل و نقل شهری جایگاهی نداشت. به همین دلیل، معماری ایستگاه ها با هدف تسهیل جا به جایی مسافران شکل گرفت و امکانات مورد نیاز برای اسکان موقت جمعیت در آن پیش بینی نشد. حتی سرویس های بهداشتی موجود نیز متناسب با نیازهای بهره برداری روزمره و استفاده کارکنان طراحی شده بود.
براری با بیان اینکه پس از مطرح شدن مباحث پدافند غیر عامل، نگاه به ظرفیت های مترو تغییر کرد، افزود: از آنجا که طراحی و اجرای خطوط قدیمی سال ها پیش به پایان رسیده بود، امکان پیش بینی این کاربری در آن ها وجود نداشت. با این حال، طی سال های اخیر اقداماتی برای استفاده از این ظرفیت ها در شرایط بحران آغاز شده است.
مدیرعامل شرکت توسعه ریلی کیسون، امکان بهره گیری از برخی فضاهای جانبی ایستگاه ها را قابل بررسی دانست و گفت: در تعدادی از ایستگاه ها، بخش هایی مانند فضاهای هوا ساز، فضاهای تجاری بلا استفاده یا قسمت های تکمیل نشده می توانند در شرایط خاص مورد استفاده قرار گیرند، اما این موضوع به معنای قابلیت تبدیل همه ایستگاه ها به پناهگاه نیست. به گفته وی، سکو ها، تیکت هالها و فضاهای فنی به دلیل الزامات بهره برداری، تجهیزات تخصصی و ملاحظات ایمنی، امکان تغییر کاربری ندارند.
وی تغییر اساسی در سازه ایستگاه های قدیمی را نیز اقدامی دشوار و در بسیاری موارد غیر عملی توصیف کرد و ادامه داد: تحقق این رویکرد در پروژه های آینده، پیش از هر چیز به تصمیم کار فرمایان و مشاوران در مرحله طراحی وابسته است. پس از تعیین این الزامات، سازندگان و پیمانکاران می توانند آن ها را اجرا کنند، اما انتظار ایجاد تغییرات بنیادین در ایستگاه هایی که سال ها از ساخت آن ها گذشته، واقع بینانه نیست.
دیدگاهتان را بنویسید